Στη Χίο, η φήμη ήθελε τη δημιουργία του πρώτου οργανωμένου χώρου ιππασίας να μπαίνει επιτέλους σε τροχιά υλοποίησης. Η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου έδειχνε να στηρίζει ενεργά το όνειρο των Χιωτών ιππέων, που εδώ και χρόνια αναγκάζονται να ιππεύουν σε δρόμους και δημόσιους χώρους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια ανθρώπων και αλόγων.
Όμως η πραγματικότητα είναι… πιο «δημιουργική». Οι εκτάσεις που προτάθηκαν αποδείχθηκαν δασικές, προστατευόμενες Natura ή απαλλοτριωμένες. Και έτσι, το όνειρο για ασφαλή χώρο ιππασίας μετατράπηκε σε ένα ακόμα ανέκδοτο: οι ιππείς της Χίου μάλλον θα μένουν με τα σαμάρια στο χέρι.
Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν η Περιφέρεια αγνοούσε τα εμπόδια ή γνώριζε ότι ήταν περιοχές Natura; Όπως φαίνεται, αν οι ιππείς θελήσουν να κάνουν αγώνες, ίσως τους παραχωρηθεί… ολόκληρο το κεντρικό αεροδρόμιο του νησιού – γιατί, προφανώς, για τους τουρίστες ο χώρος ως αεροδρόμιο είναι ακόμα ένα όνειρο θερινής νυκτός.
Στο μεταξύ, οι ανεκμετάλλευτοι χώροι παραμένουν άδειοι, η κοινωνία περιμένει λύσεις, και οι ιππείς συνεχίζουν να ιππεύουν… εκεί που δεν θα έπρεπε. Η ειρωνεία είναι ότι οι εξαγγελίες υπήρξαν, αλλά η πράξη δείχνει πως στη Χίο, το σαμάρι μένει πάντα… μισογεμάτο.
